LIX. Monte Do Gozo

…pero nós somos porque non podiamos non selo tan só;

pero tal vez nos queremos.

Olga Novo

Á media hora de marcharen Nano e Pepe emprendemos nós o Camiño. Unha subida entre o centro da TVG e o centro territorial RTVE levounos a San Marcos, preto do Monte do Gozo; desde alí avistaremos as torres da catedral que albergan os restos do Apóstolo Santiago o Maior polo que tantos quilómetros levamos percorridos desde Roncesvalles. Gozamos… abofé, que gozamos da vista de Compostela.

O Monte do Gozo é un pequeno outeiro duns 380 m. de altitude que ten un importante valor simbólico, e eu engadiría sentimental. Domenico Laffi  fálanos da enorme felicidade que embargaba aos peregrinos en chegando a este lugar. Era denominado así xa no medievo. O Códice Calixtino cítao como Mons Gaudii e os peregrinos franceses chamábano Monjoie, en galego Monxoi. Conta  cunha sinxela capela de San Marcos, existente xa no s. XII, moi modificada ao longo dos séculos.

Esta zona, de carácter público, ordenouse como espazo de lecer e de encontro entre peregrinos. Son moitos os que, coma nós, prefiren pasar a noite neste albergue, que é o máis grande en número de prazas de todo o Camiño, e chegar á cidade de mañá cedo para dedicarlle como mínimo o día á catedral e o seu contorno.

Admiramos os enormes bronces do escultor Acuña ao tempo que nos fotografamos xuntos os dous coa axuda dunha bela moza peregrina.

-Mikel, que che parece se nos quedamos aquí a durmir e mañá baixamos cedo para chegar á catedral e darlle o abrazo ao Apóstolo?

-Ben, porque Aída e Olaia non chegan ata a hora de xantar.

Puxémonos á cola para o ritual da disposición das camas no que, por certo, beneficiounos un moi amable albergueiro. Curioso era sentilo falar cos peregrinos no seu propio idioma, aquilo parecía a Torre de Babel.

E despois de ducharnos e cambiar de roupa, fomos cara á cafetaría do hotel que está situada máis abaixo para cear uns bocadillos e as bebidas habituais: viño e zume, un descafeinado e un xeado para o neno.

Estábase ben alí, temperatura ideal e o entretemento co bule–bule  dos peregrinos: uns subindo, outros baixando… a verdade é que resultaba un espectáculo moi colorista.

Había un home e mais unha muller sentados na mesa do lado. O Mikel xogaba coa chapa do zume. E eu, non sei porque, xa que non é algo que faga habitualmente, estaba atento á súa conversa. Daban a entender que se coñeceran no Camiño.

-Logo de vinte e sete anos traballando –dicía o home- na mesma empresa, presentáronme o finiquito, eu penso que só por ter cincuenta anos, xa que a empresa non tiña ningún problema, vamos que non lle afectaba para nada a crise. Aprovéitanse das vantaxes legais de protección aos empresarios. Eu por suposto engrosei as filas do paro e non atopei ningún tipo de traballo, o meu era ir tirando para conseguir a xubilación a partir dos sesenta.

-E que pensas facer?

-Estiven bastante desesperado. A miña única vantaxe é que non teño familia que manter. Emprendín a peregrinación por recomendación dun amigo e consoloume, deume tranquilidade e teño dúas ou tres ideas para subsistir ao pé do Camiño, ao tempo que poida servir de axuda ao camiñante.

-Pois oxalá che vaia ben.

-Ola!  Non puiden evitar escoitalos. A verdade é que admiro o seu proceder –dixen dirixíndome ao home- e espero que lle saia todo ben. Mais o que lle pasou a vostede lembroume a min un conto cuxo autor non recordo. Ah! Perdón, eu son Ignacio e este neno é o meu neto; vimos desde Roncesvalles en bicicleta. Se non lles molesta cóntolles a fábula porque é unha boa lección tamén para o Mikel; así se chama este homiño.

A parella, logo dun momento de desconcerto, sorriu e a señora dixo:

-Adiante, conte, conte…

-Isto era un campesiño que tiña un cabalo vello que lle axudaba a traballar as terras. Un día o cabalo caeu nun pozo abandonado e moi profundo. O campesiño avaliou a situación e decidiu que non compensaba sacar o cabalo do pozo e que a mellor opción era enterralo alí mesmo; non teño que salientar que non contemplaba ningún aspecto afectivo. Comezou a tirarlle terra, e o cabalo sacudíaa e caía debaixo das súas ferraduras; seguiu insistindo e canto máis terra botaba máis ía subindo o cabalo, ata que chegou ao cimo do pozo. Total, que o cabalo salvouse e o campesiño quedou sen pozo.

A ensinanza que nos proporciona esta fábula é dobre; por un lado, que o cabalo salvouse porque loitou por saír; e o home perdeu, por non decatarse de que debía utilizar outros métodos para agradecer ao cabalo o traballo dunha vida de entrega á súa facenda; e por riba quedou sen auga.

Vostede –dixen dirixíndome ao home- ten o mérito de reporse á adversidade e o seu patrón terá o castigo da súa insensibilidade…E agora, por nos aturar, que tal se admiten a invitación doutra ronda?

Falamos de onde viñan, de como chegaramos nós, do tempo, da peregrinaxe…falamos. Despedímonos e fomos durmir; mañá sería un día especial.