VIII. Peregrino

Quedaba unha reserva de saudade

entre as últimas rosas.

Luz Pozo Garza

-Lembro, polos debuxos da televisión que estabas a ver antes, cando a túa nai e o teu tío eran coma ti; sempre estaban a pelexar. O teu tío, cando choraba a túa nai por que lle empurrara, dicía:

-É que ela empezou primeiro.

E a túa nai contestaba, nunca quedaba calada:

-E el, segundo.

-Sempre a armaban. Só tiñamos un momento de tranquilidade cando vían na TV os pallasos Gabi, Fofó, Miliqui e Miliquito. E, por suposto, sempre prendiamos a TVE para que a visen e así nós poder descansar. Ti sabes as cancións porque as mercou túa nai para vós: “Como están ustedes!!!

-Ben!!! (contestou Mikel) e seguiu: “Ola D. Pepito!,  ola D. José! Pasou vde. por casa? Pola casa eu pasei…

-Brais tamén as sabe. Cantámolas moitas veces cando imos no coche de viaxe… Así que a miña nai era traste?

-Non lle digas que cho contei eu, senón rifa comigo. Ben… fai como queiras, unha mentira non é. Mais non te aproveites diso, eh!

Xa estabamos na calle Estafeta, camiño por nós xa coñecido. Dela chegamos a Mercaderes e á praza onde está o Concello. Continuamos cara á calle Mayor, Avda. del Ejército, Vuelta del Castillo (preto da Ciudadela), posteriormente cruzamos a Avda. Sancho el Fuerte e seguimos cara á Universidade de Navarra (institución privada); cruzamos a ponte de Acella sobre o río Sadar e, anda que te andarás, ou mellor, pedal e pedal, chegamos a Citur e recreámonos coa xoia románica da igrexa de S. Miguel, pechada como case todas.

-Pola porta é románica –di Mikel.

-Por que o dis?

-Por que ten a forma así (e fai co dedo polgar un aceno semicircular).

-Bravo!

Levanta a man e fai o sinal da vitoria.

Montamos na bicicleta e seguimos camiño con ganas de saír e deixar tanta urbanización atrás.

Chegamos a Guenduláin, miramos para as ruínas do palacio e lembramos a lenda que nos di que alí se toparon Carlomagno e o caudillo musulmán Aigolando, vencido e morto en batalla. Comeza a subida ao monte do Perdón. Antes parada en Zariquiegui.-Esta igrexa que é, avó, románica ou gótica?

-Supoño que foi feita nunha época na que remataba o uso do estilo arquitectónico románico e aínda non estaba definido o gótico. Uf! Que leria! Ben, entre o románico e o gótico. Entendes?

-Creo que si.

-Fíxate que o arco é algo apuntado, mais pouco apuntado. Saca a pizarra que o debuxamos e verás que está entre un e outro.

Sacou a pizarra e aínda tiña o debuxo que fixera en Roncesvalles e eu pinteille un arco no medio dos dous.

-Por que debuxaches unha nena na porta románica. Digo nena por que leva saia. E dous nenos na portada gótica.

-Non dicías que o románico é máis antigo que o gótico.

-Si, mais iso que ten que ver?.

-E non é máis antiga Sabine que Brais e Iago.

-Está ben, está ben –dicíalle mentres ría con ganas. Non é que sexa máis antiga, é máis vella en todo caso. De todos os xeitos non está nada mal a idea e o comentario…

Deixamos atrás o bonito pobo de Zaraquiegui e intentamos a ascensión ao monte de El Perdón. Logo de andar uns douscentos metros decatámonos que nin baixando da bici ía ser doado facer o camiño pola senda do Camiño. Demos media volta e intentámolo bordeando o monte  pola estrada, bastante máis longo pero máis axeitado para o noso vehículo. De todos os xeitos, chegamos ao alto do monte con esforzo e suando. Baixámonos da bicicleta e pensamos en comer algo e botar un grolo.

Inmensa a paisaxe que se percibe dende o alto de El Perdón, entre o val de Pamplona e o val de Valdizarbe.

Facemos as consabidas fotos agarrados ao rabo do burro e cabalo respectivo e metémoslle a man na boca ao can, nas esculturas de ferro presentes no monte.

Cóntolle a Mikel a historia, máis ben lenda, do peregrino que pasou por aquí e que lle saíu o demo ao paso para tentalo, medio moribundo e co antídoto do rezo rexeitou as ofertas do demo e, en premio á lealdade divina e coa axuda de Santiago, comezou a manar auga dunha fonte; fonte que por problemas de corremento das fallas hoxe non ten auga.