domingo, 1 de maio de 2016

LX. Santiago



Na intermidable viaxe da vida,
na liberdade pechada
atopei o sono infinito…

Cristina Corral Soilán


Despertamos los dos al mismo tiempo, era temprano. Nos acercamos a la cafetería del hotel y desayunamos unas galletas con leche, como si fuese un trabajo en lugar de un placer. Estábamos nerviosos.
Y en esto sonó el teléfono:

- ¡Hola! Soy Pepe. Quiero hablar con Mikel.

Lo dijo como si no quisiera hablar conmigo. Más bien era, pienso yo, por lo parco que era hablando; ya no recordaba cómo era cuando lo conocimos. Le doy el teléfono al pícaro. Y sigo la conversación de Mikel:

martes, 19 de abril de 2016

LIX. Monte do Gozo



…pero nós somos porque non podíamos non selo tan só;
Pero tal vez nos queremos.

Olga Novo


A la media hora de la despedida de Nano y Pepe emprendimos El Camino. Una subida entre el centro de la TVG y el centro territorial RTVE nos llevó a San Marcos, cerca de O Monte do Gozo; desde allí avistaríamos las torres de la catedral que albergan los restos del Apóstol Santiago El Mayor por lo que tantos quilómetros llevábamos recorridos desde Roncesvalles. Gozamos… abofé (con certeza), gozamos de la vista de Compostela.

domingo, 17 de abril de 2016

LVIII. Aeroporto



O avión sente en recordos
tardes murchas, mañás claras,
arrecendode mazás,
dor no cristal da bufarda,
nomes enxoitos nun mapa

Helena Villar Janeiro


Llegamos a Ras, donde un monolito nos recordaba a otro peregrino que murió en ese lugar. Brea, Rabiña y subida a O Empalme, bajamos entre eucaliptos y por debajo de un túnel llegamos a la ermita de Santa Irene, oculta por el trazado de la carretera junto con su fuente barroca de aguas curativas de enfermedades de la piel, e incluso para combatir las ampollas. El lugar de Santa Irene cuenta con un albergue público. Seguimos la ruta y llegamos a la Rúa, calle entre casas. Cruzamos la carretera para acercarnos a Pedrouzo, capital del concejo de O Pino perteneciente a la parroquia de Arca que también cuenta con un importante albergue público.
Decidimos comer.

venres, 15 de abril de 2016

LVII. Feira



A identidade sucumbiu na memeria
dun rapaz levado pola inmensidade.

Soraya Cortiñas Ansoar


Salimos del albergue andando y subiendo la cuesta que lleva a la villa. Nano y yo delante, detrás Pepe y Mikel. No podíamos ir a la par por culpa de los coches. Íbamos hablando del tiempo, de la belleza del paisaje…; de lo que ellos hablaban no nos enterábamos pues hasta Mikel lo hacía casi susurrando para imitar a su compañero. Y no era que pretendiesen evitarnos; se veían contentos, mas todo era para estudiarlo. Un niño experto, pero todavía niño, y un hombre especial con una amplia cultura autodidacta; lo que le podía decir al niño para que él le prestase tanta atención y sobre todo lo tuviera en tan alta estima, todo un misterio… y lo mismo podríamos decir al revés. Se suponía que los intereses serían muy diferentes, pero había un aquel que los atraía, que los motivaba o que los divertía.

martes, 12 de xaneiro de 2016

EPÍLOGO



Remata con este derradeiro capítulo a Aventura no Camiño. Como vos dicía ao principiar e como puidestes comprobar, todo isto vai máis pola relación afectiva avó-neto que por outras consideracións, sempre no escenario do Camiño de Santiago e coa inestimable axuda do Códice Calixtino; e sempre aderezado coas anécdotas vividas por este vello mestre e a espontaneidade dun neno, ás veces atrevido na súa inxenuidade.

Ides poder relela en castelán nunha data próxima. Se vos gustou recomendárllela aos vosos amigos.
Espero os vosos comentarios: bos, regulares e malos. Aínda que vello sego a aprender…

Grazas por este paseo connosco.



Xaneiro de 2016

LX. Santiago



Na intermidable viaxe da vida,
na liberdade pechada
atopei o sono infinito…

Cristina Corral Soilán


Espertamos a un tempo, cedo. Achegámonos á cafetaría do hotel e almorzamos unhas galletas con leite, como se fose un traballo en lugar dun pracer. Estabamos nerviosos.
E nisto soa o teléfono:

-Ola! Son Pepe. Quero falar con Mikel.

Díxoo como se non quixese falar comigo. Máis ben era polo parco que era falando; xa non lembraba como era cando o coñecemos. Doulle o teléfono ao pícaro. E sigo a conversación do Mikel:
-Ben, ben. Xa imos deixar o Monte do Gozo, o que queda e costa abaixo, así que imos chegar pronto á catedral…heillo dicir ás miñas tías… ao marchar…non tiñas porque facelo, de todos os xeitos, grazas, moitas grazas…xa che contarei se me gusta…adeus! bicos!

domingo, 3 de xaneiro de 2016

LVI. Círculo



Después de casi dos mil años las “vías”,
ahora modernizadas, siguen pasando, más o menos,
 por los mismos sitios de antes.

Jaime Delgado Gómez


Mikel, emocionado, me dio un beso al tiempo que se ponía colorado. Me acerqué a él y lo abracé al tiempo que le revolvía aquel pelo teixo (pelirrojo), que yo también había tenido, hoy transformado en canas y encima pocas por mor de la calvicie.