V. Códice Calixtino

Abriuse en sorriso, perfume de prado…

Sabela r. Oxea

Seguimos o noso camiñar cara a Larrasoaña, no seu tempo vila de moita importancia, nomeada no Códice Calixtino (pax.427)“ …a vila de Roncesvalles; áchase a continuación Bizcarte; despois Larrasoaña; máis adiante, a cidade de Pamplona…”

Un viaxeiro-peregrino  italiano chamado Domenico Laffi defínea así: “En Larrasoaña, descansamos algo. É un pobo fermoso, rico e con poboación”(pax.104 da La Gran Obra de los Camiños de Santiago).

A súa orixe remóntase á fundación dun mosteiro no século X e a conformación como pobo ao redor del. Creáronse hospitais de peregrinos e incluso tivo a sede de varias convocatorias das Cortes de Navarra.

Crúzase o Arga polo Puente de los bandidos. Antigamente tamén había ladróns que asaltaban aos peregrinos e por iso creáronse ordes de cabalerías (cabaleiros coma Roldán, dígollo ao neno, cando lle conto iso de xeito sinxelo) para defendelos dos seus roubos e ás veces de agresións.

Pasamos por outras pontes do mesmo río Arga en Zuriaín e Irota.

Máis tarde atravesamos outra en Iturgaiz que nos leva a unhas pistas que se converten nun paseo fluvial moi agradable á beira do río. Ao seu remate temos que cruzar a estrada por un camiño subterráneo que nos conduce a un merendeiro onde paramos a descansar.

-Queres un pouco de chocolate.

Sorrí, ao tempo que estira a man.

Ao noso lado está un home que debe de ser o chofer dunha furgoneta de reparto aparcada á beira do merendeiro.

-Sabe vde. se falta moito para Pamplona?.

-Aínda hai uns quilómetros. Mais son malos para andar en bicicleta xa que hai varias obras na estrada, e moita circulación.

Miro para Mikel e, coma min, ten cara de canso. Moito tute para o primeiro día, esperemos non quedar rebentados para as outras etapas. Ocórreseme unha idea:

-E vde. non nos podería levar a Pamplona. Por suposto que pagando. Faríanos un grande favor.

-Precisamente eu vou a Pamplona. ¿A que parte de Pamplona van?

Eu saco do peto un papel co nome da pensión que contratei por teléfono antes de saír de Lugo, e achégollo.

Mírao e queda pensando:

-Esta rúa está preto da praza de touros e eu teño que pasar por alí. Si, poden vir canda min.

-Canto me vai cobrar?

-Non se preocupe. Nada. Xa ve, non teño que desviarme.

-Pois non sabe o que llo agradecemos.

O Mikel monta a gusto, vai contento, mentres eu meto a bici detrás. “Vaia chorra” como diría o Servando un día que perdeu o autobús e o recollemos camiño da casa.

Como dixo o guía da furgoneta, había un barullo de obras. Non sei como fariamos se temos que ir en bici.

Iamos os tres sentados diante. Bo sitio para ver a entrada en Pamplona. Empezaba a escurecer. Polígonos industriais. Rotondas. Circulación. Esquecera que aquí anoitece antes. Realmente nós deberíamos ter a hora das Canarias ou de Portugal –pensaba eu.

Chegamos ás portas da praza de touros.

-Elle aquela rúa que está a dereita daquel semáforo.

Abrín a carteira e dinlle un billete de dez euros, un de cincuenta parecíame moito.

-Tome para un café. Non sabe o que llo agradecemos.

-Grazas! e bo Camiño.

-Ata sempre.

Dirixímonos cara a onde nos indicara “o bo samaritano” e alí demos co Hostal Roldán (vaia casualidade! Non me decatara cando falara con eles).

Metéronos a bici nun rocho que tiñan baixo as escaleiras. Déronnos a chave da habitación e alí nos sentamos na cama.

-Un día caralludo eh!-dixo o neno.

-Tes fame?

-Si. Mais teño aínda máis ganas de me duchar.

- Vaite duchando logo, mentres eu chamo á avoa. Logo cando te duches chamamos á túa nai. E despois imos cear.

-Caralludamente –sentín que lle dicía a nai… Na bici non canso… Si, moi bonito… Contamos cousas…Dille a Brais que dentro de dous anos imos facelo os tres…Si, non te preocupes, comemos ben…Moito…

-Avó, di mamá que te poñas.

-A ver se coidas o vocabulario, malfalado –dime nun ton serio pero cariñoso-. Que tal vos vai?

-Ben, non sei o que che contou o Mikel (ben o sabía, escoitara con atención a conversa), mais estámolo a pasar moi ben. É un bo neno, tes que estar orgullosa del. A min ás veces paréceme un home, ao mellor é que eu me estou a converter nun neno…

-Non te pases, que como di o teu neto, algo toliño estás. Compórtate.

-Vale, vale. Supoño que xa falaches coa túa nai. Parece que a estou escoitando a ela.

-Un bico.

-Recordos ao teu home e dálle un bico ao Brais.

Fomos cear preto da fonda nun bar de tapas. O Mikel pediu o que lle gustaba e axudoume aínda a min a rematar unha táboa de queixos.

Tan cansos estabamos que apenas falamos, fomos para a cama con caras de satisfacción e con ganas de erguernos cedo para patear Pamplona.