XII. Medo

Can doente, espanta á xente

Refrán popular

Mira ese é o río Salado. Del fala o Códice Calixtino. Saquei o libro da carteira da bici e lin:

Ten coidado que non beban del a túa boca nin o teu cabalo, porque é un río mortífero. Cando iamos camiño de Santiago, atopamos sentados na súa ribeira dous navarros afiando as súas navallas para esfolar, segundo o seu costume, as bestas dos peregrinos que bebían daquela auga e morrían. Ás nosas preguntas contestaron mentindo que era auga sa para beber. Por iso demos de beber aos nosos cabalos, dos que morreron dous no intre, e alí mesmo de seguido os esfolaron.

-As augas son ricas en sales, mais non matan.

-Ben, agora para non me enganar, tesme que dicir o son destas letra que che ei escribir na pizarra.

Funlle  escribindo o alfabeto, mellor dito, as consoantes: o b, d, l, m, n, p, r, s, t, y soan como as nosas. O c co a, o, u, soa igual que co e, i. O ch non o usan como non sexan palabras estranxeiras, como todos os sons que non teñen. O v soa coma o noso f.  O h soa aspirado. O ll moi pouco. O ñ  e o q non existe. O x ten son ks. E o derradeiro, z ten son cs. O j, que non hai en galego, soa como o i grego, que nós tampouco usamos: ja soa como ya (en castelán).

E seguimos andando e tirando da bicicleta ata Lorca pasando pola rúa Mayor e continuando o camiño vimos no horizonte o monte Montejurra, famoso polas loitas de carlistas e liberais e recentemente polos sucesos acaecidos no tempo da Transición. Disto non comento nada con Mikel porque nin lle interesa, nin o necesita.

Montamos na bici e, costa abaixo, abrimos os brazos e berramos as vogais como dous tolos felices e alegres… Mais… non deitamos dunha pedra no camiño e zas!, rematamos no chan, eu co pantalón roto e unha ferida no xeonllo e o Mikel, hábil como un paxaro, de pé ríndose de min.

A miña cara era todo un poema. Púxenme serio. E mirando para el ten razón, -pensei- boteime a rir contaxiado pola súa ledicia.

 Mais deseguido… decatámonos dun estraño ruído… e, carallo!!! vemos as fauces de dous enormes pastores alemáns correndo cara a nós. Miro para o neno e rápido vou na procura dun valado. Quedo amedrentado. O que vexo, alporizado e horrorizado, é que o Mikel cun pau, que collera no camiño, se dirixe a modiño cara a eles e dilles:

- Rusting! Rusting!

E con aquela palabra repetida, descoñecida para min, fai que os cans non só se deteñan, se non que co rabo entre as pernas deiten as patas no chan… Incrible!!!.

Esbrancuxado, murcho, e con máis medo ca un cristián no Coliseum, collo a bici paseniñamente. Miro para o neno (cheo de fachendosa ousadía), andando cara atrás e mirando para os cans, e eu cagadiño de medo, a modo, a modo, sego o camiño virándome e sen mirar para atrás mentres o Mikel non cambia de postura ata dobrar o camiño. Ao pasar uns dous km. e sempre tirando da bici, miro para el e fágolle un aceno que ben entende.

Sentamos nun penedo. Súo. Sécome sen disimulo.

Condenado de neno!!! Tería visto Crocodilo  Dundee? –pensei para min.

Non lle preguntei nada. Só lle fixen prometer que non o faría outra vez. El sentiuse caralludamente e eu me sentín coma un conainas.

Menos mal que á bicicleta non lle pasara nada.

Seguimos camiño e pronto divisamos Villatuerta. Pasamos pola zona histórica: pola rúa Nueva, vimos a enorme igrexa gótica da Anunciación. Continuamos sen nos parar cara a Estella, deixando a man esquerda a ermida de S. Miguel.

Entramos en Estella pola rúa Cortidores, e sairemos por S. Nicolás, Camiño de Logroño. Temos ganas de chegarmos a Ayegui. Do seu albergue faloume moi ben un meu colega que fixo o Camiño o ano pasado.

Polo que imos vendo, lembro as primeiras palabras que aparecen no tomo correspondente Da gran obra de los Caminos de Santiago ao referirse a Estella “Estella fíxose para e por o Camiño de Santiago”.

Chegamos logo de percorrer dous quilómetros a Ayegui; Estella quedará para mañá aínda que teñamos que desandar o andado. Preguntando atopamos o Albergue de San Cipriano, albergue municipal. Como me comentara o meu amigo tratáronnos moi ben e puidemos descansar e, sobre todo, cambiarnos de roupa logo da prezada ducha en amor e compañía.

Ceamos con parte da comida que nos dera a Amparo: embutido e queixo e de postre un melindre. Invitamos ao albergueiro e a outra parella de peregrinos cos que conformábamos os únicos ocupantes do albergue. Comeron un anaco de queixo e beberon viño da bota; abofé que era bo. A parella de franceses rían ao beber e botaban máis por fóra que por dentro:

-Estes son dous pardillos, como di a miña nai -comentou o Mikel polo baixo, achegando a súa boca ao meu oído.

Recollemos e fómonos deitar. Axudei coa roupa ao neno e antes de que recollese as cousas xa estaba durmido:

-Pobre, hoxe deiche unha boa malleira.

Mirei para el e rasquei un pouco o xeonllo magoado, demo de neno!

Collín a bota do viño e aproveitei para gozar dunha señorita? (nunca fumaba en presenza do neno). Saín á porta do albergue para pensar un pouco no andado e no que nos quedaba por andar; entre calada e calada gozar do momento, da sorte que tiña de poder facer o que estaba facendo.