XIII. Futbolín

O murmurio dun rosario

Interrumpe o silencio da mañá…

Alicia Chao Penela

Contra as oito espertei a Mikel, que durmía profundamente. Lavamos a cara para desvelarnos, máis ben animarnos un pouco, e con esas, poñernos a desandar os dous quilómetros ata Estella.

Almorzo en cafetaría: chocolate con churros. Titulares dos xornais (sempre tiven debilidade polos xornais do lugar) e lectura dun folleto turístico atopado na especie de caixón onde tiña depositada a  prensa:

“Estella, cidade nada ao amparo do Camiño de Santiago. No século XV coñecíase por “Estella a bela”. Cidade románica.

Hoxe conta con 13000 habitantes e unha animada actividade comercial, destacando o mercado dos xoves.

De Estella di Aymeric Picaud no quinto Libro do Códice:  Estella e cidade de bo pan, excelente viño, moita carne e peixe e toda clase de felicidade (nesa época isto formaba parte do que se entendía por cidade ou lugar rico).

Aymeric -isto digo eu e non o folleto- fixera o Camiño a cabalo e ten unha visión moi particular: os seus comentarios abranguen tanto o divino como o humano.

Fundada no ano 1090 por Sancho Ramírez ten o seu máximo esplendor nos séculos XII e XIII.

Conta co Palacio dos reis de Navarra, sito na Praza de S. Martín coa fonte dos chorros onde se pode beber (s.XVI). A ponte de San Martín ou do Azucarero e a ponte do Carcel (xa a cruzamos de ida e de volta polo que nos impresionara a chegada a Estella), a catedral, a praza dos Fueros, a grande praza de Santiago, onde se celebra o mercado dos xoves.

Berce do carlismo, con museo incluído.

Rúa Mayor conformada por edificios nobres.

Igrexa de S. Pedro da Rúa, S. Miguel, igrexa de S. Martín de Jesús del Castillo, antiga sinagoga.

Convento das Recoletas, Sato Domingo, Santa Clara e S. Benito.

Burgos nacidos con burgueses franceses. Por iso é unha cidade especialmente acolledora cos peregrinos franceses.

-Imos dar unha volta e ver algo do que pon o folleto. É unha cidade para varios días e non para unhas horas. Por certo, cando lemos burgos tes que pensar que eran lugares da cidade onde vivían os burgueses que eran artesáns: zapateiros, carpinteiros, curtidores, prateiros…Facíanno vivindo na mesma rúa segundo o seu oficio. Tamén se xuntaban en gremios para a defensa dos seus intereses.

Deambulamos pola cidade con pouca orde, mais deleitándonos da súa beleza. Comezamos polo arranque do barrio de Curtidores, por onde chegaramos, coa fermosa igrexa do Santo Sepulcro, con ábsida románica e portada gótica: tímpano (aproveitei para lle explicar o que era o tímpano do oído e o tímpano das portas, non creo que lle interese moito, ou si; ao mellor non o esquece) co Sepulcro, a  Magdalena e a última cea… Cruzamos o río e seguimos o percorrido. Xa era tempo.

Rematamos nun bar, xa que o Mikel tiña sede –tiña sede polo queixo e os embutidos que nos dera Amparo.

No bar había un futbolín e o neno quixo que botásemos unha partida. Eu fora un experto, nos meus tempos novos, e algo queda sempre, mais disimuladamente deixeime gañar. Riamos os dous cando a bóla entraba na portería.

Chamoume a atención que os xogadores tivesen, nun dos equipos a camiseta, ben digo, a pintura da camiseta coas cores do Barcelona; na miña infancia a camiseta dos xogadores do futbolín  tiñan a cor branca ou a raias brancas e vermellas: as cores do club Deportivo Lugo, do Atlético Bilbao ou Atlético Madrid. Comenteino co taberneiro.

E que con tanta rivalidade entre o Madrid e o Barcelona ocorréuseme pintar nun equipo as cores do Barcelona; ben se nota, as raias saíron un pouco tortas. Pois agora, a determinadas horas fan cola para xogar, os partidarios dun ou doutro equipo, aumentou a recadación moito. Tiveron sorte por non ser esta a hora na que veñen todos.