XVI. Conto

Só ao pechar os ollos

as veces,

cala.

Teresa G.Senra

Contan que un xudeu francés de Bayona que facía a peregrinación a Compostela, sentiuse enfermo de gravidade; pediu ser bautizado e cambiou o nome de Isaac polo de Santiago; fíxose o milagre, curou e continuou a viaxe a Santiago.

Pasamos polo Portal de Castilla , cruzamos a estrada e o río Odrón por unha ponte moderna.

Continuamos O Camiño.

Saco das alforxas un conto da editorial OQO: FIZ, o coleccionista de MEDOS, de Fina Casalderrey, ilustrado por Teresa Lima (a ilustración destes contos é moi interesante) e colocámolo no atril particular da bici para que a medida que o vaia lendo o Mikel vaia pasando as follas. Trata dun neno que tiña moitos medos: á escola o primeiro día, ao mono do zoo, a converterse en pita … e moitos outros. Un día a avoa dille que era o campión do mundo en medos, e desde aquela mete os medos nun baúl, tamén os dos seus colegas. Un día abriron o baúl e saíron todos os medos. Asustáronse tanto que berraron a cachón, tanto que atemorizaron aos propios medos que rapidamente volveron para o baúl. Eles pecháronnos e desde entón xa non volveu haber máis medos.

O conto gustoulle moito ao neno e quedamos en pensar, en discorrer un conto e logo contalo.

Con estas, logo dun descenso, vemos Torres del Río. Costa chegar pola entrada empinada que nos leva á igrexa do Santo Sepulcro que dalgún xeito está relacionada coa de Estella e que, por ser de planta octogonal, se cre que a obra se debe á Orde do Santo Sepulcro de Xerusalén. É de estilo románico e destaca tamén a torre-forte que parece a dunha torre defensiva.

Ascendemos a costa ata a ermida do Poyo, da que se pensa que estaba acompañada dun hospital de peregrinos hoxe desaparecido. Baixamos pola costa Mataburros que nos leva a un posible asentamento romano, lugar encadrado dentro da calzada romana.

Todo isto, como cabe supor, facémolo tirando da bici e como peóns.

Baixamos á estrada, continuamos por un camiño e logo por unha estrada secundaria cara a Bargota. De novo tomamos unha pista e descendemos o barranco de Cornava: arxila e plantación de piñeiros con algúns froiteiros; remata o barranco con viñedos, oliveirais e terra semiárida. Combinamos camiño con pistas asfaltadas ata entrar en Viana pola rúa do Cristo, rúa Mayor e a praza dos Fueros coa igrexa gótica de portada renacentista. Importante vila medieval e moderna encerrada en recinto amurallado.

Deixamos Viana camiño da ermida da Virgen de Cuevas.

-Mikel, levamos sen falar case desde Torres del Río. Pensaches en argallar algún conto?

-Niso fun pensando neste tramo do camiño. Vouche contar o que inventei:

Érase unha vez un avó, algo tolo, que viaxaba cun neto razoable, sensato (¿?). Un día ocorréuselle fotografar nun barranco, como o que acabamos de pasar, a un cabuxiño que viu nun recorte da rocha.  Cando máis emocionado estaba deuse de conta que polo aire viña voando unha aguia para levar ao cabuxiño; rápido colleuno no colo e correndo meteuse nunha cova, sen se decatar que alí vivía un enorme oso. De repente escoita un ruído e ve ao animal levantado sobre as dúas patas e con ganas de “abrazalo”; dá media volta e sae disparado co cabrito ao lombo, tropeza e cae polo barranco, soltando o cabuxiño, que queda nun saínte da rocha, mentres el continúa a rolos pola costa embaixo, e, cando xa se acercaba a un precipicio, aparece un montón de cabras que facendo unha especie de muro terman del  para que non se mate; para agasallalo comezan a dar brincos ao seu redor, xunto co cabuxiño que salvara, levantando moito po, o que fixo que o seu neto o puidese localizar e achegarse a el coa caixa de urxencias de campo que levaban, e así poder curalo das feridas e rir a grandes gargalladas para esquecer o medo que pasou ao velo desaparecer.

-Xa tes a foto. Custouche un pouco...

-Déixate de caralladas e espero que isto non llo contes a ninguén.

-Xa, Xa. Que vou pasar sen contarllo a Brais e Sabine.

Sorrí, sorrí. Salvei ou non ao cabuxiño?.

-Salvaches, salvaches; mais por pouco te matas. Cabeciña, cabeciña …

-Non sería eu o avó do conto, eh!

-Non, que ti non te atreves a facer esas cousas, ti es un pouco máis formal.

-E logo por que estas sorrindo? Espera non corras. Xa verás o que fago contigo cando te colla.