Un día
decátaste de que o silencio
máis
que unha ausencia
é un
inmenso océano…
Isidro
Novo
A partir de aquí
discorreremos polo horizonte, todo é horizonte, todo igual e chan; camiño que
percorreron os romanos cara a Astorga. Monotonía que nos leva a avanzar máis
rápido que noutro tramo, a mesma paisaxe e cun patrimonio máis pobre.
-Imos cantar,
Mikel. Empezaremos polo cuco, cuco, cuqueiro para facer boca e daquela
ensínoche outra que leva letra do poeta da Terra Cha, Manuel María, e música de
Mini e Mero; Chámanlle O Carro.
Logo de cantar O cuco, que lembraba perfectamente o
neno, fíxenlle escribir a primeira estrofa da cantiga, que por certo nos levou
un bo cacho:
Non canta na cha
ninguén,
por iso, meu carro canta,
canta o seu eixo
tan ben
que a señerdade me
espanta.
Non hai canto tan fermoso:
fino coma un asubío,
anque é, ás vegadas, saudoso
faise no ar rechouchío.
Non canta…
O meu carro é cerna dura:
sábese carballo e freixo.
Que fermosa é a súa feitura!
Que lixeireza a do eixo!
As cousas vanse aledando
por onde o meu carro pasa.
Carrétame herba pro gando
Traime a colleita para casa
Non canta…
Expliqueille as
palabras dificultosas e só nos propuxemos que aprendese a primeira estrofa.
-Mira Mikel, cando
eu era neno…
-Vai máis de cen
anos.
-Non tantos, pero
si moitos, e desde logo desde entón cambiaron moito as cousas. Como che dicía,
cando eu era neno, no verán, ía á aldea do meu pai chamada Bretoña (el presumía
de que tiña sido bispado, nos tempos dos suevos) e alí, para comunicárense
entre os lugares e as leiras, o que había eran corredoiras que percorrían os
carros tirados por unha xunta de vacas –en chegando a Lugo heiche ensinar un carro,
pensei. Facían un ruído característico ao rozar o eixo co propio carro. Máis ou
menos aquí, como ves neste carro que che estou a debuxar. O son mesturábase co
dos paxaros dentro dun silencio total. Silencio como o que estamos a gozar
agora por este inmenso páramo. Lembranzas que me levaron a lembrar a cantiga de
O carro. Pode que sexan batalliñas de
avó, máis delas sempre podes sacar algo cando lles expliques aos teus fillos
esta viaxe.
Quedouse mirando
coa cara que pon entre pícara, maliciosa e astuta e botou un sorriso. Paseille
a man pola cabeza e durante un cacho non dixemos nada.
-Le o que pon aí.
-Cañada…Real…Leonesa…
-Iso indícanos o
lugar polo que pasan os rabaños de ovellas.
-Que queres dicir,
que as ovellas teñen unha especie de estradas para andaren?
-Madía leva que
teñan bos cans para lles axudaren.
-Si, é unha tarefa
dura, e por riba en solitario.
Pasamos por Calzadilla de la Cueza.
-O de Calzadilla será porque por aquí pasaba
unha calzada romana e o de Cueza polo
río ou regato que a cruza que ten por nome Cueza.
Sería interesante poder visitar a Villa
romana de la Tejada (reviso os meus
apuntes) cos restos da súa cimentación e sobre todo os seus mosaicos, que os de
Lugo disto sabemos algo. Máis non temos tempo, quizais noutra ocasión.
Restos do antigo Hospital del Gran Caballero o de las
Tiendas. De grande esplendor no seu tempo, pola súa monumentalidade.
Curioso o das Tiendas.
Todo este
percorrido monótono e sinxelo, para nós grazas a bici, vai sobre os oitocentos
cincuenta m. de altitude. E aos cinco km. entramos en Lédigos.
O curioso deste pequeno pobo é que a
súa igrexa pertenceu ao bispado de Santiago dende o s. XI e, por suposto,
dedicada ao Apóstolo, con tres imaxes diferentes: matamouros, peregrino e
apóstolo. Doazón que posteriormente aumentou aos seus edificios pombais,
prados, viñas…É dicir a súa riqueza, pasaría a ser do Arcebispado de
Compostela.
Continuamos
pedaleando cara a Terradillos de los Templarios. Neste lugar vixiaban,
moraban e defendían aos peregrinos desde o Hospital
de San Juan, hoxe desaparecido,
os cabaleiros templarios. De aí lle ven o nome ao pobo.
Lembremos aos templarios, chamados tamén da orde dos Pobres Cabaleiros e Cristo.
Esta Orde mantívose activa preto de dous séculos. Foi fundada no s.XII por nove
cabaleiros franceses, liderados por Hugo
de Payens, logo da Primeira Cruzada.
O seu propósito
orixinal era protexer aos peregrinos que ían a Xerusalén (xa se sabe, como
todas as Ordes militares respondían á dicotomía metade monxe, metade soldado). Aprobada pola Igrexa, a Orde creceu
rapidamente en tamaño e poder. Ían vestidos cun manto branco e unha grande cruz
vermella no peito. Estaban moi ben preparados para a guerra. Crearon unha moi
boa estrutura económica, moderna e complexa na súa concepción, con bancos
propios, non habituais na súa época. Edificaron moitas fortificacións –imos
velo no castelo de Ponferrada- en todo o Mediterráneo e en Terra Santa. En
España axudaron, sobre todo en Castela, á repoboación das zonas cristiás
conquistadas aos musulmáns.
O seu declive
comeza ao perder Terra Santa, xunto co grande poder que teñen, poder económico
e militar, que lles crea inimigos importantes, como o rei francés Felipe IV
(endebedado cos propios templarios), que convence ao papa Clemente V para que
disolva a Orde, baseando os seus argumentos en mentiras arrancadas aos
cabaleiros en inhumanos tormentos, acusados por rumores da secreta cerimonia de
iniciación (bruxería, esoterismo…) que
leva a moitos deles a seren queimados na fogueira. O derradeiro Gran Mestre da
Orde foi Jacques de Molay, que dá
nome ao albergue da localidade.
Todo isto fai que
se cre un mito, que chega ata os
nosos días e que produciu unha inxente literatura ao redor da Orde dos
Templarios.
Os conceptos
de cruzadas,
ordes militares e cabaleiros
templarios, expliqueillo ao Mikel desde unha perspectiva romántica, sinxela
e didáctica (un sgue a manter a súa deformación
profesional).
- Gustoume o que
contaches, avó; máis sempre é o mesmo: relixión e guerra.
- Teno en conta. As
grandes ideas non deben defenderse á forza, deben ser defendidas coa razón e
sobre todo co diálogo. Falar, falar e convencer. Pensa cal é o teu comportamento
nas porfías con Brais, ás veces tamén utilizades unha especie de guerra sen
armas, non si?
-Home, tanto como
armas…
-Ben sabes a que me
refiro.
Cun aceno e un
sorriso rematou o conto.
Todo isto
comentabámolo nun descanso, comendo algo de xamón cocido con queixo (temos que
escapar da comida que nos dea moita sede) e unha mazá; nesta ocasión acompañei
ao neno cun grolo de auga.
-Non estarás
enfermo avó, mira que beber auga non é bo, non dicías que entraba moi abaixo.
-Teño sede, e para
a sede, mellor é a auga que o viño; claro que sen pasarse…
Este meu neno
fíxase en todo…
Ningún comentario:
Publicar un comentario