XXXV. Gaudí

Non temas.

Aínda o paxaro ten canciós

e as estrelas se alcenden cada noite

Manuel María

E fundímonos nun abrazo avós e nenos, nenos e avós:

Moitas preguntas, frases entrecortadas, sen respectar ningunha quenda e oíndo todo a medias; o remate é unha gargallada nerviosa e feliz.

-Tedes que nos ensinar a Casa de los Botines.

Cara alí camiñamos. Os nenos diante e nós detrás. Eles fala que fala, acena que acena…

-Que tal estes meses? -pregúntolle a Lola.

-Ben, ben. Moita tranquilidade. Traballando con Ilia, seguindo as indicacións das profesoras, que por certo están moi contentas con ela. O seu pai cada vez esquécese máis dela, ás veces penso que para el é un estorbo; a min dáme a vida, faime saír da rutina, faime ser nai en lugar de avoa, case lle agradezo que non a reclame…teño ilusión e faime ver as cousas doutro xeito…(fixo un aceno coa man coma dicindo: seguimos). Hoxe pedímoslles o día libre para poder estar convosco. Quero que se forme o mellor posible para ser o menos dependente, que poida ser libre como o vento –sorrí-, libre para poder escoller a súa opción e gozar dela; en fin o máis feliz posible…e…que eu o vexa…Quere facer o Camiño. Agora énos imposible, a miña irmá está a punto de dar a luz e non nos perdoaría que non estivésemos cando ela.

-O Mikel díxome que lle ía propoñer a Ilia que fose a Lugo, a Foz e a Holanda e é  moi teimudo, así que xa te podes ir preparando. A invitación del tamén a fago miña, e eu tamén son cacholán, vennos de familia.

Notei que prefería cambiar de tema de conversación, como se estivese incómoda.

-Xa estamos a chegar á Casa de los Botines.

Chegamos diante dun edificio con elementos góticos e fantasiosos moi propios de Gaudí.

-Foi encargado a Gaudí –dixo Lola- pola sociedade “Fernández e Andrés” empresa fundada por Joan Homs i Botinas (de aí lle ven o nome). Os xerentes tiñan relacións comerciais con Eusebi Güel, que foi o que lles recomendou a Gaudí, que estaba a traballar no palacio episcopal de Astorga e que podedes ver cando por alí pasedes. Firmou os planos no ano  1891 e comezaron as obras no ano seguinte, rematando nese mesmo ano de 1892 no mes de novembro. Como vedes, ten planta rectangular e estilo neogótico, feito con materias modernos -incluso para a súa época- como podía ser a utilización do ferro.

Todo isto explicouno mirando para min, logo ladeou a cabeza para os nenos.

-Acordádevos do nome de Gaudí, xa que foi un  eminente arquitecto e decatarédesvos diso cando, de maiores, visitedes Barcelona, onde poderedes atopar a maior parte  das súas obras.

Mikel!, neogótico quere dicir que ten elementos do gótico pero feitos noutra época, non no medievo.

Quería ser didáctica e non acugular aos nenos con detalles que ían esquecer facilmente.

-E como xa é hora de xantar ímonos para a nosa casa, que alí temos preparada a comida que fixemos para vós Ilia e mais eu. De acordo?

Asentimos e fomos andando, os nenos coma sempre diante e nós detrás, comentando pequenos detalles da cidade.

Do tempo case nunca comentamos nada –pensaba  mentres. Cando andabamos por febreiro ía frío; nós non falabamos diso por Sabine que, como boa norueguesa di: non hai mal tempo, hai mala roupa. Mais agora fai un calor de carallo. Por iso lle agradecín a Lola cando dixo que podiamos tomar unha cervexa nunha cafetaría. Os nenos pediron zume de piña, Lola auga e eu cervexa.

-Que boa está. Tiveches una idea caralluda... Quero dicir unha boa idea.

Os nenos logo se foron á praza a xogar.

Rematamos coas olivas e a bebida e saímos. O que vin deixoume sorprendido, máis ben pálido; aquilo tiña pinta de ser obra da mente adoecida do meu Mikel, e máis aínda cando me decatei de que o garda que guiaba o coche era o que nos achegara aos nenos no Barrio Húmedo, cando andaban a pedir cantando, lembraba as ameazas. Cóntovos a escena:

O Mikel e Ilia sentados no balado do xardín sorrindo, e dous gardas nun coche oficial cunha corda prendida na bóla do gancho de atrás e a corda atada a dúas latas. A xente ríndo a gargalladas. Paran o coche, vermellos de ira e, mirando para todos os lados, deciden, logo de falar dúas palabras entre eles, desanoar a corda,  coller as latas e botar todo nunha papeleira; montar no coche e marchar sen preguntar a ninguén. O noso garda mira para os nenos…e eu agradecinlle que non os recoñecese, ou que fixese que non os coñecía.

Apertei o brazo a Lola e fixemos o mesmo que o garda, seguimos camiño para a casa sen comentar ren, sabedores de que iso era unha carallada do Mikel.

-É mellor que marchemos pronto. A amizade do Mikel non é recomendable para Ilia.   

-Cala, oh, cala! O que eu me pregunto é de onde sacaría as latas. Que pillabán é… canto discorre.

-Xa, xa. Non dirías o mesmo se o garda vén por nós.

Chegamos á casa e fun directamente a revisar a bicicleta mentres Lola nos servía un aperitivo: branco de Rueda, mellor verdejo de Rueda, e mosto para os nenos, acompañado dun abano de embutidos.

-Carallooo! Nunca a vin así –dixen.

Nunca estivera tan limpa e ademais tiña as cartucheiras cheas de chourizo, raxo embutido e queixo; e a bota chea de viño. Non puiden reprimirme e fun en busca das mulleres e deilles unha aperta e un sonoro bico a ambas as dúas que, por certo, se puxeron rubias como os pilotos traseiros dun coche.

-Non é para tanto. O Mikel merece moito máis…-dixo Lola.

Rimos os catro e tomamos os aperitivos. Sentamos na mesa e degustamos bacallau ao allo arrieiro.

-É un prato que aprendín a cociñar na conca mineira, concretamente en Fabero, espero que vos guste.

-Está moi rico –dixo Mikel.

Mirei para el, non era normal que lle gustasen estes pratos tan elaborados. Desconfiaba de que o dixese con sorna, mais esta vez decateime que o dicía en serio.

De sobremesa, arroz con leite e para os nenos xeado.

O viño que tomei tamén era de la Seca, e estaba bo. Canto cambiou este viño –pensei para min, lembraba aqueles garrafóns de viño de Rueda que mercábamos había anos, ao pasarmos vindo de Madrid camiño de Galiza, un viño duro que só apetecía cunha boa carne. Hoxe, coas novas técnicas e delicadas elaboracións, había bos viños en todo o Estado.

 

-É hora de darlles os regalos que traemos –díxenlle ao Mikel.

Colleu a mochila e entregoulles un paquetiño a Lola e dous a Ilia. Eu, do segundo da nena non tiña información.

-Podedes abrir os pequenos o máis grande é para que o abras cando xa nos marchemos (dixo dirixíndose a Ilia), é un segredo que gardamos os dous.

Lola mirou para min, eu puxen cara de póker pois non sabía que demo era.

-Que bonito!

-Que chulo!

Eran dous colares cun esmalte, un máis grande ca o outro, con debuxos copiados dos petroglifos galegos.

Un café máis… Despedida… Promesas de vérmonos nalgún dos lugares propostos por Mikel…e adeus, sentido e emocionado.

E sen mirar para atrás emprendemos o percorrido cara ao Mosteiro de San Marcos.